Największy serwis Owczarka szetlandzkiego Sheltie
W nowym domu
lK8hjk2P↑↑↑Black Hat SEO backlinks, focusing on Black Hat SEO, Google Raking
Pierwszy dzień
Gdy już przyjedziemy do domu często męczą nas pytania, co dalej? Otóż zapoznanie szczeniaka z nowym domem jest bardzo proste wystarczy poświęcić nowemu domownikowi trochę uwagi i zainteresowania. Najpierw powinniśmy powoli wyjąć malca i pozwolić się rozejrzeć po domu lub w ogrodzie. Nie zapraszaj wszystkich znajomych i sąsiadów, by podziwiali nowego domownika.
|
Pierwsza noc Powinieneś zawczasu wyznaczyć miejsce, gdzie nowy lokator będzie spał. Najczęściej jest to kuchnia lub przedpokój. Jeśli zakupiłeś kojec, zadbaj, by wewnątrz czekało przytulne posłanie, a drzwiczki były otwarte. Maluch może zjeść tam pierwszy posiłek. Zachęć go również do drzemki w swoim „pokoiku”. Wieczorem wyjdź z psiakiem na spacer, aby mógł załatwić swoje potrzeby fizjologiczne. Postaraj się zmęczyć go zabawą, lecz wiedz, że nie będzie to łatwe! Ułóż malca do snu z zabawką. Przyda się miękka przytulanka, gdyż będzie tęsknić za rodzeństwem. Owinięta butelka z ciepłą, (nie gorącą!) wodą i stary budzik (aby przetrwać nieznośną ciszę) -pomagają szczeniakowi przetrwać najtrudniejszą noc. Osowiały malec prawie napewno będzie skomlał i pojękiwał, ale zmęczenie szybko weźmie górę nad tęsknotą, zsyłając upragniony sen. Zdarzają się jednak okazy, które wytrwałością w rozpaczaniu są w stanie wykończyć nawet najbardziej wyrozumiałych, początkujących właścicieli. Nie karz pieska za takie zachowanie, on po prostu tęskni. Nie popełniaj jednak błędu i nie pocieszaj go zbyt często. Mały będzie koncertował jeszcze głośniej, z nadzieją, że wrócisz. Jeśli nocne „śpiewy” staną się nie do zniesienia zabierz szczeniaka z jego „domem” do sypialni. Kiedy oswoi się z kojcem, możesz stopniowo przyzwyczajać go do sypiania w innych pomieszczeniach. Nie zabieraj pieska ze sobą do łóżka. Będziesz miał potem kłopot z odzwyczajeniem go. Tym bardziej uważaj, jeśli Twój podopieczny ma w przyszłości wyrosnąć na potężnego brytana. Trening czystości Wszystkie zwierzęta urodzone w gniazdach chcą mieć czyste otoczenie, lecz pewnych rzeczy trzeba je nauczyć. Łatwo jest wdrożyć do czystości psa, ale nie sposób nauczyć dobrych manier szympansa! Nikt nie chciałby mieć pupila-brudasa. Taki kłopot Ci nie grozi, jeśli podejdziesz do sprawy z rozsądnym dystansem. Nie ucz czystości świeżo przywiezionego do domu szczeniaka i nie złość się, jeśli podekscytowany nowym otoczeniem, zapomni się i nabrudzi. Pieski, konsekwentnie przyuczone do wychodzenia na spacer lub do korzystania z gazety, na ogół szybko uczą się czystości. Wydziel obszar w ogrodzie, z którego mógłby korzystać Twój pupil. Następnie wymyśl słowo, jakim będziesz zachęcał pieska do wypróżnienia. Zazwyczaj używamy komendy „zrób”. W sumie nie jest ważne, co mówisz, lecz fakt, że powtarzasz te same słowa. Nie wypuszczaj psa samego. Wyjdź z nim i zostań, dopóki się nie wypróżni. Zachęć go komendą. Kiedy się wypróżni, powtórz komendę i nagrodź pieska za dobre zachowanie. Nie śpiesz się. Wiele psów wypróżnia się częściej niż jeden raz w ciągu spaceru. Daj swojemu czworonogowi szanse na całkowite pozbycie się balastu. Zanim wrócicie do domu, pobaw się z uszczęśliwionym czworonogiem. Wkrótce będziesz mógł ocenić, ile czasu potrzebuje on na swoje potrzeby. Mały zawsze daje po sobie poznać, że nadszedł czas- jest niespokojny, kręci się, obwąchuje kąty, drapie, rozgląda się, piszczy. Spostrzegawczy właściciel szybko zorientuje się, na jakie sygnały powinien zwracać uwagę. Szczeniaki mało jedzą i często, co oznacza, że muszą wypróżniać się częściej niż dorosłe psy. Co więcej, nie w pełni panują nad swoimi odruchami. Będziesz musiał wykazać się zdolnością przewidywania i dobrym refleksem, aby ocalić ulubiony dywan. Kasia N.
|
 |
Postaraj się również, aby o atrakcji nie dowiedziały się okoliczne dzieci – wybierz moment, kiedy będą w szkole. Twój piesek i tak zostanie wystawiony na ciężką próbę. Gdy szczeniak poczuje się swobodnie w ogrodzie możesz wpuścić go do domu. Podaj mu miskę i pobaw się z nim. Kiedy wreszcie będzie zmęczony, pozwól mu zasnąć. PIES KOCHA INACZEJ
Hierarchia w stadzie psów ma na celu utrzymanie ładu i porządku w grupie. Osobnik alfa – dominujący w stadzie, kieruje całą jego pracą. Nie musi ulegać ani podporządkowywać się innym psom – to reszta grupy dopasowuje się do niego.
Miłość człowieka do psa często idzie w złym kierunku: ustępujemy psu, bo ona taki śliczny i kochany.
Miłość człowieka do psa często idzie w złym kierunku: ustępujemy psu, bo ona taki śliczny i kochany.
A jaki mądry! Tylko problem w tym, że pies kieruje się nieco innymi zasadami niż człowiek. Ustępowanie mu – niezależnie od powodów jakimi się kierujemy, może być przyjęte tylko w jeden sposób: jako nasza słabość. Skoro jesteśmy słabsi, natura każe psu decydować za nas, bo się do tego nie nadajemy. Instynkt przetrwania bierze górę, a stąd prawo rządzenia słabszym. I tak nasza zbytnia miłość i ustępowanie obraca się przeciwko nam – nawet najlepszy pies może się buntować, odmawiać wykonywania poleceń.
Psa należy kochać, ale nigdy nie wolno mu ustępować. Znacznie lepiej będzie się czuł prowadzony pewną ręką zdecydowanego właściciela, niż będąc w huśtawce naszych uczuć: raz mu wolno wszystko, a znowu innym razem „obrywa” mu się za te same rzeczy, na które wcześniej mu się pozwalało. Dla psa nie ma nic gorszego i bardziej niezrozumiałego. W ten sposób można zniszczyć psychikę każdego psa …. małego i dużego. Nie będzie rozumiał o co nam chodzi. Każdą chwilę naszej słabości uczuć wykorzysta, aby pokazać kto tu jest górą. Po cichu zawładnie naszym sercem, wejdzie do naszych uczuć i będzie kierował naszymi krokami. Stąd już tylko włos dzieli od utraty panowania nad nim …. Postępujmy z psem zawsze stanowczo i zdecydowanie. Rzeczy zakazane, niech będą zakazane zawsze. Każdy objaw nieposłuszeństwa powinien być zdecydowanie karcony, dobre zachowanie chwalone lub nagradzane. Wiedząc, jakie jest miejsce psa w ludzkim stadzie i kto w nim rządzi, pies nigdy nie będzie sprawiał żadnych problemów wychowawczych. A jego miłość do nas będzie tym większa, że połączona z szacunkiem należnym osobnikowi alfa.
Psa należy kochać, ale nigdy nie wolno mu ustępować. Znacznie lepiej będzie się czuł prowadzony pewną ręką zdecydowanego właściciela, niż będąc w huśtawce naszych uczuć: raz mu wolno wszystko, a znowu innym razem „obrywa” mu się za te same rzeczy, na które wcześniej mu się pozwalało. Dla psa nie ma nic gorszego i bardziej niezrozumiałego. W ten sposób można zniszczyć psychikę każdego psa …. małego i dużego. Nie będzie rozumiał o co nam chodzi. Każdą chwilę naszej słabości uczuć wykorzysta, aby pokazać kto tu jest górą. Po cichu zawładnie naszym sercem, wejdzie do naszych uczuć i będzie kierował naszymi krokami. Stąd już tylko włos dzieli od utraty panowania nad nim …. Postępujmy z psem zawsze stanowczo i zdecydowanie. Rzeczy zakazane, niech będą zakazane zawsze. Każdy objaw nieposłuszeństwa powinien być zdecydowanie karcony, dobre zachowanie chwalone lub nagradzane. Wiedząc, jakie jest miejsce psa w ludzkim stadzie i kto w nim rządzi, pies nigdy nie będzie sprawiał żadnych problemów wychowawczych. A jego miłość do nas będzie tym większa, że połączona z szacunkiem należnym osobnikowi alfa.
W przypadku sheltie nie ma obawy o pogryzienie w obronie własnej zabawki czy kości (co czyni wiele psów zarówno dużych jak i małych ras), ale pies stanie się niegrzeczny i uciążliwy, będzie sprawiał kłopoty z posłuszeństwem. W większości przypadków, aby pokonać kłopoty z uzyskaniem należytego panowania nad psem – trzeba zacząć od ustalenia hierarchii. Dobre rezultaty szkolenia, też są bardzo mocno uzależnione od tego, kto w naszym „stadzie” jest osobnikiem alfa: my, czy pies. Warto o tym pamiętać.
H. Kabała
Drugi pies w domu
Często zdarza się, że kupujemy dwa psy różnych ras. Czasami zdarza się, że psy nie lubią się, wręcz walczą ze sobą o pozycję w rodzinie. Zastanawiamy sie dlaczego i aby uniknąć kłótni między nimi – zaczynamy psy izolować od siebie. Czasem potrzeba wiele trudu, aby znów pogodzić je ze sobą.
Najczęstsze błędy w wychowaniu dwóch i więcej psów:
– zakup dwóch psów w tym samym czasie – ich prawidłowe wychowanie i dobre ułożenie będzie bardziej uciążliwe i trudniejsze niż jednego psa.
– brak dominującej pozycji człowieka – uniemożliwia to posłuszeństwo. Aby zmniejszyć naturalne skłonności do rywalizacji psów muszą one wiedzieć, że ich szefem jest człowiek, a one zajmują niższą pozycję w hierarchii.
– nabywanie psów drastycznie różniących się wielkością, np. jamnik i doberman – mogą być dla siebie niebezpieczne nawet podczas zabawy.
– faworyzowanie słabszego psa (bo taki biedny…) – narażamy go na zemstę ze strony psa bardziej dominującego, gdyż będzie on i tak próbował zająć pozycję bliżej szefa, czyli nas.
– wychowywanie drugiego psa identycznie jak poprzedniego – nie zawsze jest to skuteczne, gdyż każdy pies ma nieco inny charakter, zwłaszcza gdy drugi pies jest innej rasy. Psy często wymagają innego traktowania i sposób wychowywania należy dostosować indywidualnie do danego psa.
– zakup dwóch psów w tym samym czasie – ich prawidłowe wychowanie i dobre ułożenie będzie bardziej uciążliwe i trudniejsze niż jednego psa.
– brak dominującej pozycji człowieka – uniemożliwia to posłuszeństwo. Aby zmniejszyć naturalne skłonności do rywalizacji psów muszą one wiedzieć, że ich szefem jest człowiek, a one zajmują niższą pozycję w hierarchii.
– nabywanie psów drastycznie różniących się wielkością, np. jamnik i doberman – mogą być dla siebie niebezpieczne nawet podczas zabawy.
– faworyzowanie słabszego psa (bo taki biedny…) – narażamy go na zemstę ze strony psa bardziej dominującego, gdyż będzie on i tak próbował zająć pozycję bliżej szefa, czyli nas.
– wychowywanie drugiego psa identycznie jak poprzedniego – nie zawsze jest to skuteczne, gdyż każdy pies ma nieco inny charakter, zwłaszcza gdy drugi pies jest innej rasy. Psy często wymagają innego traktowania i sposób wychowywania należy dostosować indywidualnie do danego psa.
Aby psy żyły ze sobą w zgodzie należy:
– okazywać więcej względów psu dominującemu, karmić go i przytulać w pierwszej kolejności. U psów nie istnieje równouprawnienie. Musimy też wyraźnie zachować pozycję dominującą w relacjach człowiek – psy.
– trzymać obydwa psy razem. Jeśli jeden będzie w domu, drugi w kojcu lub na dworze mogą się nie polubić. Na pewno się nie polubią jeśli będą zamykane oddzielnie w pokojach.
– nie należy kupować drugiego psa tylko dlatego, że ten którego mamy się nudzi. Jeśli brak nam czasu dla niego, to na pewno nie będziemy go mieć więcej dla dwóch psów – wtedy tylko możemy mieć dwa znudzone psy.
Kiedy zabrać szczeniaka od hodowcy
KIEDY ZABRAĆ SZCZENIAKA OD HODOWCY
Jeżeli hodowla z której chcemy nabyć szczeniaka jest bardzo duża, a pieski przebywają razem z matką w kojcu, szczeniaka należy zabrać jak najwcześniej, tj. w wieku 7 – 8 tygodni. W tym wieku też pies najlepiej adaptuje się do nowych warunków.
Od 3-go tygodnia życia u szczeniaka obserwujemy okres socjalizacji. Jest to okres niebywale ważny, decyduje o dalszym rozwoju emocjonalnym psów. Pies musi mieć wtedy bliski kontakt z człowiekiem. 5 – 7 tydzieńto faza nawiązywania kontaktu z człowiekiem (kończy się odsadzanie szczeniąt) i należy wykorzystać ten okres bardzo intensywnie, ponieważ zdolność przywiązywania się do człowieka maleje stopniowo, by prawie całkiem zaniknąć po 14-tym tygodniu. Szczenięta pochodzące zwłaszcza z dużych hodowli, trzymane w kojcach, mają często ograniczony kontakt z ludźmi. Jeśli nie zabierzemy takiego pieska szybko do domu istnieje duże prawdopodobieństwo, że będzie to pies bardzo płochliwy wobec obcych osób. Zakup szczeniaka, które poznało odizolowanie i brak zainteresowania pomiędzy 5 – 7 tygodniem, może okazać się dla nas bardzo uciążliwy. Zwierzę takie podatne jest na „psychozy” mniej lub bardziej wyraźne: depresja, apatie czy agresywność bez powodu, brak apetytu mogący prowadzić do niedorozwoju fizycznego, zmieniona wrażliwość na ból, itp.
Wiek 8 – 10 tygodnito okres tzw. „utrwalania się strachu”. Jeśli w tym okresie pies przeżyje coś bardzo nieprzyjemnego, lub czegoś się przestraszy, może bać się tego zjawiska do końca życia.
Około 3-go miesiącażycia rozwija się odruch ucieczki – instynkt, który chronił kiedyś sforę przed silniejszym wrogiem. Socjalizacja powinna się zacząć przed tym okresem, gdyż potem będzie to trudne.
Do 5 m-cypies powinien być zaznajomiony z nowym środowiskiem i zwyczajami. W tym przedziale wiekowym najintensywniej kształtuje się jego psychika, a zaniedbania mogą doprowadzić do nieodwracalnych zmian.
Po 7-mym miesiącunastępuje faza dojrzewania. Samce zaczynają znaczyć terytorium, samice dostają pierwszej cieczki. Zaczynają się buntować i stają się nieposłuszne. Niektóre próbują zdominować właściciela. Nie wolno im na to pozwolić, okazując przy tym dużo uczucia i uwagi.
W zależności od psa, okresy te różnie wpływają na jego osobowość. Jednego zmieniają mniej – innego bardziej. Jednak okres między piątym a siódmym tygodniem określa się jako jeden z najważniejszych.
Jeżeli wolimy szczenię już podchowane, wybierzmy je w wieku 3 – 5 miesięcy u dobrego hodowcy i kontynuujmy wychowanie według jego wskazówek
Testy charakteru dla psa
Pragnę przedstawić kilka prostych testów dla psów wszystkich ras, które pozwolą nam ocenić ich charakter. Niezależnie od wyników testu pamiętajmy, że mamy ogromny wpływ na wychowanie i przyszłe zachowywanie się naszych czworonożnych przyjaciół. Między innymi dlatego tak bardzo ważne jest wybranie odpowiedniej rasy do swoich potrzeb i umiejętności, a także wybranie odpowiedniego osobnika, z wychowaniem którego będziemy w stanie sobie poradzić…
Test Campbella (dla szczeniąt)
Jest to test oceniający charakter szczeniąt w miocie. Aby go przeprowadzić udajemy się w miejsce nieznane dla ocenianych maluchów. Należy umieścić je w przestronnym pomieszczeniu i ustawić się naprzeciwko, następnie powoli zbliżać do nich. Zareagują najczęściej różnie: szczenię, które podejdzie, wykaże zdolność do pozytywnego kontaktu z człowiekiem. Inne będzie się cofało, nieufne, a jeszcze inne podbiegnie radośnie przywitać każdą spotkaną osobę i zachowa ten entuzjazm do końca życia. Jeszcze inne, zajęte swoimi sprawami, nie zwróci na nic uwagi.
Oceniając szczenię wykonujemy pięć testów.
1. Socjalizacja. Stawiamy szczenię na środku pustego pomieszczenia i oddalamy się po cichu; przykucnąwszy, klaszczemy w ręce, by zwrócić jego uwagę. Ocena zależy od zachowania:
– podchodzi śmiało, ogon w górze, skacze, gryzie – dominujący, agresywny (DA)
– podchodzi śmiało, ogon w górze, daje łapę – dominujący (D)
– podchodzi, ogon opuszczony – uległy, zrównoważony (U)
– podchodzi niepewnie, ogon opuszczony – przesadnie uległy (PU)
– nie podchodzi – niezależny (N)
2. Chęć towarzyszenia. Stajemy obok szczeniaka i oddalamy się normalnym krokiem
– idzie chętnie, ogon w górze, gryzie – dominujący, agresywny (DA)
– idzie chętnie, ogon w górze – dominujący(D)
– idzie z opuszczonym ogonem – uległy, zrównoważony (U)
– idzie niepewnie, ogon opuszczony – przesadnie uległy (PU)
– idzie w swoją stroną – niezależny (N)
3. Dominacja przez przymus. Przykucnąwszy obok szczenięcia łagodnie zmuszamy go do położenia się. Następnie przewracamy go nieco z boku na bok i staramy się utrzymać w tej pozycji przez 30 sekund. Po krótkiej "walce" jedno szczenię się uspokoi i zacznie lizać rękę, inne będzie dalej protestować piszcząc i usiłując ugryźć, jednocześnie starając się uwolnić. Pierwszy przypadek to szczenię bojaźliwe bez odruchu obronnego (zaakceptuje bez problemu dominację człowieka), drugi przypadek to pies agresywny, z wyraźnym odruchem obronnym, wymagający autorytetu i konsekwencji.
– walczy zdecydowanie, macha ogonem, gryzie – dominujący, agresywny (DA)
– walczy zdecydowanie, macha ogonem – dominujący (D)
– walczy, potem się uspokaja – zrównoważony (UZ)
– uległy, nie walczy, liże ręce – przesadnie uległy (PU)
4. Dominacja społeczna. Aktem poddania się jest dla psa akceptacja faktu, że inny, ważniejszy, kładzie mu przednie łapy na potylicy. Naśladując takie zachowanie dotknijmy ten region końcami palców, po czym przesuńmy palce wzdłuż grzbietu z włosem i pod włos kilkakrotnie i tak długo, aż uzyskamy wyraźne podporządkowanie się lub wyraźny bunt (30 sekund).
– skacze, daje łapę, gryzie, warczy – dominujący, agresywny (DA)
– skacze, daje łapę – dominujący (D)
– łasi się, liże ręce – uległy, zrównoważony (UZ)
– tarza się na grzbiecie, liże ręce – przesadnie uległy (PU)
– odchodzi i pozostaje w oddaleniu – niezależny (N)
5. Dominacja przez podniesienie. Ustawiamy się z tyłu szczeniaka i podnosimy go oburącz. W tej sytuacji zwierzę nie może nic zrobić i jest zmuszone zdać się na trzymającego go człowieka, by znów "stanąć na nogi". Po kilku chwilach widać, czy się poddaje, czy buntuje.
– walczy zdecydowanie, gryzie, warczy -dominujący, agresywny (DA)
– walczy zdecydowanie – dominujący (D)
– walczy, uspokaja się, liże – uległy, zrównoważony (UZ)
– nie walczy, liże ręce – przesadnie uległy (PU)
Jeśli szczeniak zebrał dwie lub więcej oceny (DA) i ma dodatkowo (D), ma charakter dominujący i agresywny, jest osobnikiem wybitnie aktywnym. Nie zalecany dla ludzi nerwowych, szorstkich w obejściu i tam gdzie są małe dzieci. Osoba zrównoważona, umiejąca podkreślić swój autorytet stanowczo, lecz łagodnie, bez bicia i zbędnych uniesień, może wychować takiego psa na świetnego psa obronnego, wymaga to jednak długiej i czasami żmudnej pracy.
Większa ilość (D) świadczy o charakterze dominującym. Tego typu psu nigdy nie wolno ustąpić, gdyż wykorzysta najmniejszą słabość, obejmie przewodnictwo i stanie się nieznośny. Z tego powodu nie poleca się go rodzinom z dziećmi. Wobec takiego psa zaleca się łagodność i ogromną stanowczość.
Bezproblemowy pies to ten, który zgromadził największą ilość (U). Odpowiada wszystkim, nie jest ani przesadnie podporządkowany, ani agresywny.
Dwa (PU) i jeden czy więcej (N) to osobnik łagodny i wrażliwy, potrzebujący czułości i bardzo podporządkowany. Łatwy do wychowania, starający się sprawić przyjemność swojemu panu. Zbytnia surowość może doprowadzić do utraty pewności siebie, byle co jest w stanie go przerazić i może ugryźć, jeśli poczuje, że jest w sytuacji bez wyjścia.
Najtrudniejszy do wychowania będzie szczeniak, który zebrał więcej niż dwa (N), szczególnie jeśli znajdują się w teście "dominacja społeczna". Jego niezależność, brak zainteresowania otoczeniem, kiedy zostaje skarcony lub tylko zmuszony do niezgodnego z jego osobowością postępowania, może sprawić, że stanie się niemiły dla otoczenia, potrafi zaatakować i ugryźć.
Test wg Briana Klicommonsa, Sarahy Witson (dla szczeniąt)
Całość obejmuje cztery testy:
1. Wrażliwość na dotyk. Przytrzymujemy szczenię, szczypiemy go między palcami łap. Puszczamy w momencie reakcji psa.
– szczenięta które wycofują łapę dopiero przy mocnym uścisku i od razu zapominają o stresie związanym z testem, dobrze rokują na przyszłość.
– szczenięta reagujące piskiem na najsłabszy ucisk, próbujące gryźć, w późniejszym okresie mogą wykazywać słabą psychikę.
2. Metoda kołyski. Trzymamy szczenię tak jak się trzyma niemowlę (do góry nogami).
– szczenię, które przez chwilę próbuje się uwolnić, po czym się uspokaja, potrafi w przyszłości zachować spokój w stresującej go sytuacji.
– szczenię uporczywie wyrywające się, próbujące gryźć, piszczące, wpadające w panikę, wykazuje zachowanie nieprawidłowe.
3. Wrażliwość na dźwięk. W obecności szczeniaka upuszczamy na podłogę klucze (lub inny przedmiot wydający lekki dźwięk).
– szczeniak nie przejawiający zainteresowania, lub po krótkim czasie idący zbadać przedmiot – wykazuje jak najbardziej prawidłowe reakcje.
– szczenię uciekające, bojaźliwe lub wykazujące inne gwałtowne reakcje zachowuje się nieprawidłowo. Wrażliwość na dźwięk jest szczególnie istotna w miastach, gdzie codziennie zwierzęta narażone są na hałas i zgiełk.Wrodzonej nadwrażliwości na bodźce akustyczne nie da się usunąć- można jedynie przyzwyczaić psa do pewnych dźwięków.
4. Zainteresowanie. Można przeprowadzić test indywidualnie lub w grupie szczeniąt. Ocenie podlega zainteresowanie człowiekiem.
– szczenię chętnie podchodzące do człowieka jest łatwe we wspólnym życiu i szkoleniu, lubi kontakt z ludźmi.
– szczenię nie podchodzące ma charakter niezależny, jest trudniejsze w szkoleniu.
Test dr Kazimierza Ściesińskiego (dla szczeniąt)
Jest to test charakteru polegający na tym, że badane szczenięta poddawane są działaniu trzech bodźców:
1. Bodźce optyczne – świecenie latarką o zmiennej sygnalizacji. Przy tej próbie nie wolno pokazać się szczeniętom. Ewentualne objawy lęku powinny być wywołane nie przez ludzi. Celem jest stwierdzenie, jak pies reaguje na nieoczekiwanie występujące wrażenie optyczne.
– psy okazujące zainteresowanie i ciekawość, pewnie zbliżające się do niezwykłego zjawiska – to zachowania pożądane.
– wysoki stopień nieufności, lękliwość, próba ucieczki – to zachowania negatywne.
2. Bodźce akustyczne – piszczenie zabawką dziecinną o przenikliwym dźwięku mającym wysoką częstotliwość. Celem jest ocena reakcji psa na niespodziewane hałasy i dźwięki o różnej intensywności.
– wysoki stopień pewności siebie, odwaga – to cechy pożądane
– lękliwość i płochliwość – to cechy negatywne.
3. Bodźce dotykowe – badanie jak pies reaguje na dotyk o różnej sile (uciskamy psa w kłębie)
– twardość, pewność i odwaga – to cechy pożądane
– lękliwość (próba ucieczki, pisk), nieufność – to cechy niepożądane.
Test oceniamy punktowo.
Ocena reagowania na bodźce akustyczne i optyczne:
Ciekawość
3 pkt.- szczenię od pierwszego momentu działania bodźca przejawia zainteresowanie nim, podbiega do niego, obwąchuje, próbuje gryźć
2 pkt.- szczenię od razu podchodzi w kierunku bodźca, ale dopiero po kilku sekundach zaczyna go obwąchiwać.
1 pkt.- szczenię podchodzi dopiero po kilkunastu sekundach.
Bojaźliwość
3 pkt.- szczenię pod wpływem bodźca piszczy, kładzie się, lub próbuje się schować.
2 pkt.- szczenię po kilku sekundach zaczyna piszczeć, próbuje się chować.
1 pkt.- szczenię przez kilka sekund siedzi w miejscu, po czym usiłuje się gdzieś schować.
Neutralność
3 pkt.- szczenię przez 2-3 minuty stoi spokojnie, jeżeli się bawi lub myje nie przerywa swojej czynności.
2 pkt.- szczenię stoi spokojnie, przestaje się interesować dotychczas wykonywaną czynnością.
1 pkt.- przez pierwszą minutę szczenię stoi spokojnie, po czym chodzi.
Ocena reagowania na bodźce dotykowe
Ciekawość
3 pkt.- w czasie uciskania kłębu szczenię silnie obraca głowę, chwyta zębami palce, chce się bawić.
2 pkt.- w czasie uciskania karku szczenię odwraca głowę, ewentualnie od czasu do czasu łapie zębami za rękę.
1 pkt.- szczenię w czasie uciskania karku kręci głową, ale stoi spokojnie.
Bojaźliwość
3 pkt.- pod wpływem bodźca szczenię ucieka w głąb kojca, próbuje się chować.
2 pkt.- szczenię ucieka po kilku sekundach od momentu zadziałania bodźca.
1 pkt.- szczenię ucieka, ale po kilku sekundach wraca.
Neutralność
3 pkt.- całkowity brak zainteresowania szczenięcia.
2 pkt.- początkowo występuje brak reakcji, później szczenię kręci głową.
1 pkt.- przez pewien czas szczenię nie zwraca uwagi na bodziec, po czym odwraca głowę i próbuje łapać za rękę.
Na podstawie powyższej punktacji można podzielić badane szczenięta na trzy grupy:
– w pierwszej grupie są szczenięta, które uzyskały min. 5 pkt. za ciekawość, max. 3 pkt. za neutralność i 0 pkt. za bojaźliwość. Są to szczenięta najodważniejsze, o dużym temperamencie, pewne siebie, wykazujące tendencję do dominacji. W przyszłości będą potrzebowały doświadczonego właściciela, mają szansę być dobrymi psami użytkowymi.
– w grupie drugiej są szczenięta, które uzyskały min. 3 pkt. za neutralność i 0 pkt. za bojaźliwość. Są to psy o niezbyt wybujałym temperamencie, pewne siebie, nie przejawiające zbyt wielkiego zainteresowania bodźcami zewnętrznymi, ale nie okazują lęku i nerwowości. Psy te nie wykazują tendencji do dominacji. W przyszłości mogą być dobrymi i opanowanymi psami towarzyszącymi.
– w trzeciej grupie są szczenięta, które uzyskały chociażby 1 pkt. za bojaźliwość. Są to szczenięta lękliwe, które negatywnie reagują na bodźce zewnętrzne. Jest bardzo prawdopodobne, że psy te, ze względu na dużą bojaźliwość i nerwowość, nie będą mogły być dobrymi psami użytkowymi, a ich kontakty z ludźmi mogą być utrudnione.
Test Eugena Seiferlego (dla psów dorosłych)
Testy te powinny być przeprowadzane psom w wieku od 6 do 12 miesięcy. Psy nie powinny być przygotowywane do testów (w przypadku stwierdzenia przez sędziego faktu przygotowania psa, liczba punktów zaliczających próbę zostaje zwiększona). Maksymalna liczba punktów wynosi 15. Do zaliczenia testu pies potrzebuje minimum 8 punktów (w przypadku stwierdzenia przygotowania psa minimalna ilość punktów wynosi 10).
1. Próba odporności na strzały. Sędzia oddaje strzał z pistoletu startowego z odległości ok. 20 m. od testowanego psa (lub grupy liczącej 4 – 5 psów). Psy powinny zachować spokój i równowagę.
– psy wykazujące agresję, podniecone – są podejrzane.
– psy bojące się strzału, podkulające ogon, uciekające, chowające się za właściciela, wskakujące na właściciela – zostają wycofane z dalszych prób.
2. Ocena predyspozycji obronnych. Pies zostaje uwiązany na lince kilkumetrowej długości. Właściciel staje w odległości ok. 1 m od psa. Pozorant w rękawie ochronnym pozoruje atak na przewodnika psa. Przewodnik pozoruje obronę, przy czym napad ma sprawiać wrażenie poważne i powinien być skierowany wyłącznie na przewodnika psa.
– podstawą zaliczenia testu jest wykazanie odwagi przez psa w czasie tej próby. Obrona aktywna oceniana jest wysoko, choć nie jest konieczna. Szczególną uwagę należy zwrócić na to, aby oceniany pies nie wycofał się oraz nie wykazywał chęci ucieczki.
3. Ocena odporności psychicznej. Pies pozostaje sam, uwiązany na kilkumetrowej lince. Pozorant w rękawie ochronnym, z pałką, wykonuje pozorowany atak na psa bez uderzeń.
– pies powinien wykazać się odwagą, pozytywnie oceniana jest chęć ataku na rękaw lub chwyt za rękaw. Pies nie musi wykazać ochrony aktywnej.
– chęć ucieczki, wyraźne wycofanie się, oceniane jest negatywnie. Pies nie może okazywać lęku.
4. Ocena usposobienia. Pies musi przejść przez szpaler kierujących się na niego, idących tyralierą osób, ustawionych w odległości 2 m od siebie. Test ten stosowany jest głównie dla psów wobec których istnieją wątpliwości co do zaliczenia testu.
Test dla owczarków niemieckich (dla psów dorosłych)
Obowiązuje od dnia 07.02.1999r. Do tego testu hodowcy i właściciele przygotowują swoje psy. Pozytywne zaliczenie testu niezbędne jest do uzyskania uprawnień hodowlanych. Całość składa się z dwóch prób oraz badania odporności na strzał (ważne jest, aby pozorant uczestniczący w tym teście posiadał licencję).
1. Atak na przewodnika z ukrycia – pies musi wykazać się pewnym chwytem rękawa. Po wykonaniu testu otrzymuje od pozoranta dwa uderzenia w korpus pałką szkoleniową.
2. Pościg za pozorantem z uchwytem za rękaw – dla suk.
Dla psów próba odwagi jak na egzaminie IPO 1.
Opracowanie: Helena Kabała
Materiały źródłowe:
– Philipe De Wailly – "Wychowuję mojego psa"
– Czasopismo "Pies" Nr 3/2003